Monday, December 7, 2009

प्रचण्ड्लाई नई दिल्ली नजाने आदेश

प्रचण्ड्लाई नई दिल्ली नजाने आदेश मैले जारी गरिबक्सेको छु.. तपाई हास्नु पनि भो होला.. अहिलेपालि चाहि साच्चैं नै हावा कुरा गर्यो एसले भन्नुभोहोला.. प्रचण्ड जो आफै भन्छन् जनयुद्ध का समय धेरैजसो समय दिल्ली बसियो.. उनलाई दिल्ली नजान भन्ने ? बडो राष्टवादी बन्दो रछ दिल्ली नजादैं मा राष्टवादी हुन्छ ? तेत्रो ठुलो शक्तिशाली छिमेकि सांस्कृतिक र व्यापारिक सम्बन्ध लाखौं नेपालीहरुको ईण्डियामा रोजगार आदि आदि..

म भन्छु भारत वा ईण्डिया र त्यहाँका जनता भन्नु र नई दिल्ली भन्नु फरक कुरा हो.. नेपाल र भारतका जनता का मिल्दाजुल्दा संस्कृति छन्.. कतिपय ठाउँहरुमा रोटी र बेटी को सम्बन्ध छ.. आजको विश्वमा व्यापारिक र व्यावसायिक उदेश्यले जो पनि जहाँ पनि जान सक्छ.. मैले प्रचण्डलाई नई दिल्ली नजानू भनेको हो.. दिल्ली वा पुरानी दिल्ली नजानू भनेको छैन्.. पुरानी दिल्ली गए हुन्छ.. म आफै पनि जान्छु बेला बेला मा ईण्डिया.. तर मलाई नयी दिल्ली मन पर्दैन्.. पुरानी दिल्ली जनताको हो.. तर भारतकै जनताको भनाई अनुसार पनि नई दिल्ली नव उपनिवेशवादी बाबुसाहेबहरुको हो

अचेल प्रचण्ड फेरि कन्फुज भाछन् अरे.. जत्ति छलफल गर्दा पनि कुरा अघि बढने होईन्.. कडा आन्दोलन गरौं त जनताले पनि दुख पाउछन्.. बरु यी आफ्नो दिमाग नभएका रिमोट कन्टोलबाट चल्ने कठपुतलीहरुसंग खेल्नु भन्दा त सोझै यिनका प्रभुसंग दिल्लीमै गएर कुरा सल्टाउँ कि जस्तो भईराछ अरे.. कोही परराष्ट्र नीतिकार भनाउँदाहरु सुझाव पनि दिन्छन् अरे.. प्रभु को दरवारमा त एकपट्क त जानु नै पर्छ भनेर

म भन्छु.. प्रचण्ड तिमी फेरि नई दिल्ली गएर प्रभुहरुसंग सम्झौता गर्यौ भने तिमी पनि कठ्पुतली नै हुनेछौ.. फेरि निरन्तरता को निरन्तरता हुनेछ.. उनेर्ले भनेको टेरेनौ भने तिम्लाई फेरि घोक्राउने छन्.. अनि तिमी किन नई दिल्ली जाने ? तिमी के हरुवा पार्टीको हरुवा नेता हौ ? तिमीलाई ती जनता माथि विश्वास छैन् जस्ले तिमी र तिम्रो पार्टीलाई विश्वास गर्यो ?

कहिलेकाहि प्रचण्डको धूत्र्याई देखेर मलाई पनि झोक चल्छ.. फेरि सोच्छु प्रचण्ड येति धुर्त नभएर मेरै तालमा हिडेंका भए यिनको फोटोमा पनि श्रद्धान्जलीको माला झुन्डिसक्थ्यो.. यदि नेगोसिएसन् बाटै कुरा मिल्छ भने किन् जनधन क्षति हुने कडा आन्दोलन मा जाने भन्ने प्रचण्ड एन्ड कम्पनी को मनसाय देखिन्छ.. तेसैले न कहिले सिंगापुर को हस्पीटल् त कहिले झिन्गापुरको बालुवाटार गर्नु परेको हो

मलाई लाग्छ नेपालले छिमेकी देशहरु र खासगरी भारतसंग को सम्बन्धमा एउटा प्रस्ट बैदेशिक नीति बनाउनै पर्छ.. कि हामी भुटानले जस्तो भारतीय सुरक्षा छाता स्वीकार गरौ.. वा सिक्कीम जस्तै नेपाललाई पनि भारतकै एउटा राज्य बनाऔं.. तर नेपाल एउटा स्वतन्त्र राष्ट हो पनि भन्ने अनि नेपालका नेताहरुले नई दिल्ली संग धेरै लसपस पनि गर्ने चरित्र छाड्नुपर्यो

अचेल म सोच्छु राजनीतिक स्तरमा नेपाल भारत संबन्धमा कम्जोरी भारतका भन्दा पनि नेपाली नेताहरुकै छ.. जस्तो कि उपेन्द्र यादवले पनि भने नेपालका नेताहरु आफै नई दिल्लीमा भारतीय नेताहरुको चपरासी बन्न गएपछि उनीहरुले हेप्ने नै भए.. हैन भने आफ्नै देशको प्रान्तीय सरकार मा त नई दिल्लीले हस्तक्षेप गर्न सक्दैन् नेपालमा कसरी सक्छ ?

कतिपय ले मधेशी नेताहरुलाई भारतीय ईशारामा चलेको दोष दिन्छन्.. कतिपय मधेशी नेताहरु मार्फत दिल्लीका नेताहरुले नेपालमा खेल्न नखोजेका हैनन्.. तर बहुमत मधेशी जनमत् ले त्यस्ता प्रवृत्तिलाई अस्वीकृत गरेको छ.. मधेशी जनताको एकमात्र गुनासो के छ भने उनीहरुलाई राष्ट्रिय मुलधारमा स्वीकार गरिएन्.. वास्तव मा मधेशी नेताभन्दा पनि मुलधार का भनिने राष्टिय पार्टीहरुका पहाडिया नेताहरुनै बढी दिल्ली परस्त देखिएका छन्

वास्तवमा भारतीयहरुकै यति धेरै राजनीतिक, सामाजीक, भौगोलिक र आर्थिक बिबिधता छन् कि उनेरुलाई नेपालको बारेमा धेरै चासो पनि नहोला.. हामी नेपाली नै विभिन्न बहानामा उनेरुको हस्तक्षेप खोज्छौं.. वास्तवमा भारतकै पनि छिमेकि देशहरु मध्ये सबभन्दा किच्चक छिमेकि हामी नेपाली नै हौला.. पाकिस्तान संग शत्रुता भए पनि एक किसिमको प्रस्ट सम्बन्ध छ.. हाम्रो हेरौ त एकथरी मान्छेहरु सुदको भव्य स्वागत गर्छन् अनि अर्काथरी सुदको पुतला जलाउँछन्

मधेशमा मात्र हैन् धेरैजसो त सुद पहाडकै गाउँहरु तिर पुग्छन्.. कट्वाल काण्डमै पनि सुदलाई एक्टीभ बनाउने कट्वाल एन्ड कम्पनी पनि नेपालीहरु नै हुन्.. शायद हामी मै केही कम्जोरी छ.. म देख्छु जहाँ सुद जान्छन् त्यहाँ त अहिले पनि उनको भव्य स्वागत हुदो रछ.. अनि सुद पनि कन्फ्युज नहुन पनि कसरी ? उनलाई पनि लाग्दो हो कि ए हमको तो नेपालमे सब् लोग् स्वागत् करतें है ये प्रचण्ड् का ही माथा खराब् है

तेसैले म चाहन्छु आन्तरिक राजनीतिको समीकरण मिलाउने प्रयासमा प्रचण्ड दिल्ली नजाउन्.. जत्ति प्रयास गर्नु छ नेपाल भित्रै गरुन्.. यी कांग्रेस एमाले का नेताहरु पनि नेपाली नै त हुन्.. देशै बिग्रोस भन्ने त यिनीहरुको पक्कै पनि चाहना त नहोला.. त्यै लोभी पापी मन् न हो खाईपाई आएको सुबिधा र शान गुम्ला भन्ने पीर होला यिनेर्को

जेसुकै भए पनि म चाहन्छु यसपाला चाहि प्रचण्ड कुरा मिलाउन नई दिल्ली नजाउन्.. बरु पछि जाउन्.. बाबुरामले भने जस्तै नेपाललाई चीन र भारत बीचको पर्खाल नबनाई चीन र भारत बीचको पुल नै बनाउन्.. मलाई पनि फाईदै हुन्छ बिजनेश गर्न.. तर सरकार बनाउने र टिकाउने खेलमा सजिलो हुन्छ भन्दै मा प्रचण्ड नई दिल्ली नजाउन्.. घर भित्रको कुरा घरमै मिलाउन्

Wednesday, December 2, 2009

हरामचन्द्र र हरामबहादुर को भिडन्त

रामचन्द्र पौडेल र राम बहादुर थापा मगर बादल ले अहिलेको नेपालको दुई कित्ताको प्रतिनीधित्व गर्छन्.. अस्तिको कान्तिपुर मा एउटै अन्कमा नेपालका यी दुई हराम् का लेख् र अन्तवार्ता रछन्.. यीनेरुको कुरो बुझ्दा लोकतन्त्र जपेर मात्रै कुरो अघि नबढ्ला जस्तो छ.. एकपटक फेरि ठोक्तन्त्र चल्ला जस्तो छ.. बादल भन्छन् लोकतान्त्रिक मान्यता, शान्ति र संविधान हाम्रो मुल प्राथमिकता हो.. नागरिक सर्वोच्चता कायम गरिनपर्छ.. सेनाले सरकारलाई सजाय दिने होईन सेना त सरकारको अंग हो.. बादलले भारत तिर संकेत गर्दै भन्छन् छिमेकीसँग मैत्री सम्बन्ध राख्न चाहन्छौं.. हस्तक्षेप भए सहन्नौं.. माओवादीलाई साईज मा ल्याउने राष्टिय अन्तर्राष्टिय षडधन्त्र बिरुद्ध हामी लड्छौं

उता रामचन्द्र पनि कांग्रेसी भएपनि भ्रष्टाचार काण्ड मा नाम नसुनिएको मान्छे हो.. मान्छे अलि मिलनसार नै जस्तो पनि थियो एक ताका.. अहिलेकै लेख मा पनि कतिपय कुरा उसका ठिकै पनि छन् भने कतिपय नेपरिएका पनि छन्.. जस्तो कि श्री हरामचन्द्र सोध्छन् राजतन्त्रलाई हामीले बिदा गरिसकेका छौं, अब हामी प्रस्ट हुनुपर्छ हामी अगाडि के चाहन्छौ ?.. म यो कुरा रामचन्द्रहरुलाई नै सोध्न चाहन्छु.. राजतन्त्रलाई तिनेर्ले साच्चै नै बिदा गर्न चाहेका थिए त ? के आगामी दिशा बारे तिनेरु प्रस्ट छन् ? सामाजीक परिवर्तन र देश निर्माणको आगामी खाका तिनेरु संग के छ ?.. उही लिर्डे कुरा छ माओवादी ले सत्ता कब्जा गर्छ.. नागरिक सर्वोच्चता राष्टिय र अन्तराष्टिय जगतलाई झुक्याउने नारा हो.. अनि उनी प्रचण्डको शक्तिखोर टेपकाण्ड देखि बाबुराम को हालैको ईन्टरनेट अन्तवार्ता को प्रसंग उठाउँदै भन्छन् अब हामी के माओवादीको दया मा बस्ने ?

रामचन्द्र माउथ पिस न हुन् बोल्ने मान्छेहरु अरु नै छन्.. यी कुराहरुको अर्थ प्रस्ट छ कांग्रेस एमाले का भ्रष्टहरुले अब रियलाइज गर्दै छन्.. कि कम्पीटिटिभ पोलिटिक्स वा उनीहरुले नै भन्ने गरेको प्रतिस्पर्धात्मक राजनीतिमा पनि उनीहरु माओवादी प्रति को जनलहरसंग भिड्न् सक्दैनन्.. प्रभुको आशिर्वाद यिर्नेलाई तेही भएर चाहिएको हो.. तेही भएर संयुक्त राष्ट संघले हस्तक्षेप अनि महामहिम् राकेश सुदले सहयोग गरिबक्सेको हो.. जब ज्ञानेन्द्रले यिनेरुलाई लात हाने तेसपछि मात्र कांग्रेस एमाले का नेताहरु आफैले टाउका को मुल्य तोकेको माओवादी संग हात मिलाए.. यिनेर्को क्यालकुलेशन थियो पैला ज्ञानेन्द्रसंग बार्गेनिंग गर्ने.. तर यिनेरु ज्ञानेन्द्रलाई हटाउनै भने चाहदैनथे.. ज्ञानेन्द्रलाई अगाडि राखेर माओवादी संग भिडने यिनीहरुको शुरुदेखिकै योजना थियो

ज्ञानेन्द्रलाई माओवादीले नै मात्रै पनि चाहेर पनि हटाउन गाह्रै थियो.. बिना रक्तपात त असम्भव थियो.. तर यो त सबैलाई थाहा भएकै हो बेबी किंग कै रुपमा भए पनि कांग्रेस एमाले ले राजतन्त्र राख्न चाहेकै हुन्.. तेस्को कारण यिनेरुलाई ज्ञानेन्द्रको अनुहार मन् परेर होईन.. एस्कारण कि आफुहरु मैदान मा देखापनि नपर्ने र राजा मार्फत सेना लगाएर माओवादी प्रभावलाई रोक्न सकिन्छ भन्ने यिनीहरुको रणनीति भनौं वा बर्गीय स्वार्थ थियो.. तर ज्ञानेन्द्रले पनि न देशभित्र का दलहरु संग सम्झौता गरे न देश बाहिर खासगरी दिल्लीका शासकहरुसंग झुक्न चाहे.. तेसैले जतिसुकै मुर्ख भए पनि रक्तपात बिहीन गणतन्त्र आउनुमा ज्ञानेन्द्रको पनि योगदान भयो

जब कांग्रेस एमाले घिसारिदैं गणतन्त्र र संबिधान सभामा आईपुगे.. निर्वाचन मा जनताले माओवादीलाई एक पट्क हेर्ने जनादेश दिए.. अनि यिनेरु को ढ्यांग्रो फुक्यो.. अब के गरी सत्तामा माओवादीलाई आउन नदिई पकड् राख्ने.. अनि यिनेरुले देश भित्र बाहिर हौवा फिजाए.. माओवादी कमनिष्ट पार्टी हो.. यिनेरुले लोकतन्त्र मान्दैनन्.. तेसैले यिनेरुलाई सत्तामा जान दिनुहुदैन्.. जबकि माओवादीका रणनीतिकारहरुले पनि यो कुरा आत्मसात गरिसकेका थिए.. कि नेपालमा गणतान्त्रिक लोकतन्त्र नै उपयुक्त व्यवस्था हुन्छ्.. उनीहरु मध्ये धेरैले यो बुझेरै भनेका हुन्.. कि एकदलीय कमुनिजम् स्थापना सम्म गर्न सकिएला तर भौगोलिक संवेदनशीलता र देश भित्र को जातीय र सांस्कृतिक बिबिधता ले गर्दा एकदलिय कमुनिष्ट शासन देशको हितमा हुदैन्

वास्तवमा माओवादीले निर्वाचनमा अत्याधिक मत पाएको कारण नै उसको गणतान्त्रिक लोकतन्त्र प्रतिको प्रतिबद्धता थियो.. र जनमत् को बर्खिलाप जानसक्ने अवस्था माओवादीलाई थिएन् र छैन्.. तर यो अवश्य हो कि उनीहरु लोकतन्त्रको नाम मा फेरि गिरीजा र देउवा कालिन संसदीय भाडभैलो दोहोर्याउन सक्दैनथे.. देशमा नाम मात्रको गणतन्त्र भन्नुको तुक पनि के हुनसक्थ्यो ?.. लोकतन्त्र भनेर गिरीजा र देउवा कालिन संसदीय प्रशासनिक र न्यायपालिक भ्रष्टाचारमा लिप्त हुनु मात्रै जनयुद्ध गरेका प्रचण्ड बादलहरुबाट हुनै सक्दैनथ्यो.. तेसैले प्रचण्ड बादलहरुले कमसेकम् शासकीय अर्थमा व्यवस्था परिवर्तन भएको अनुभूति राज्यका हरेक अंगमा तरंग ल्याउन चाहेकै हुन्.. यसले राज्यको हरेक क्षेत्रमा हालीमुहाली चलाएर बसेको पुरानै सिमित सुबिधाभोगी बर्गको स्वार्थमा धक्का दिने नै भो.. फेरि भर्खरै जंगलबाट युद्ध लडेर आएका माओवादीहरु आफैमा कतिपय अवस्थामा अपरिपक्वता देखिएकै हो.. ईन सर्ट, छोटकरीमा भन्ने हो भने प्रथम् जननिर्वाचित गणतान्त्रिक प्रधानमन्त्रीलाई मातहतका एक सैनिक मार्फत पराजित गरियो

आश्चर्य यो मात्रै थिएन कि प्रचण्ड्ले सत्ता छोड्न बाध्य भए.. महान् आश्चर्य यो थियो कि कथित लोकतन्त्रका ठेकेदार कांग्रेस एमालेको अगुवाई मा जननिर्वाचित कार्यकारीको बिरुद्ध सैनिक महत्कांक्षा बिजयी भयो.. यी तिनै कथित लोकतन्त्रबादीहरु हुन् जो अहिले माओवादीलाई अलोकतान्त्रिक भन्दछन्.. यि तिनै कथित लोकतन्त्रका ठेकेदार हुन् जसले प्रथम् जननिर्वाचित गणतान्त्रिक कार्यकारीलाई जन तिरस्कृत प्राबिधिक कार्यकारीले बिस्थापित गरे.. घोर आश्चर्य यो छ कि एकदलीय तानाशाही को आरोप लगाईएका माओवादीले नागरिक सर्वोच्चताको अवधारणा जनताको मन् मा स्थापित गर्यो.. तर कथित बहुदलीय लोकतन्त्रवादीहरुले सैनिक सर्वोच्चता स्थापित गरिदिए.. यीनीहरु आफुलाई अझै पनि बि पी कोईरालाको अबैध सन्तान मान्छन् जसलाई सैनिक सर्वोच्चता को आड्मा आजीवन जेल मा सडाईयो

रामचन्द्र लेख्छन् हामीबीच दार्शनिक फरक छ.. सबिधान लेखनमा लोकतन्त्र र जनतन्त्र बीचको शाब्दिक भेदबारे संकेत गर्दै माओवादीलाई अझै पनि एकदलीय कमुनिज्म रणनीति नछाडेको आरोप लाएका छन्.. साथै आफुहरुलाई फेरि लोकतन्त्रवादी भएको भन्ने जोक पनि गरेका छन्.. तिनको जोक पढेर म पनि हासें.. के तिनेरु लोकतन्त्रवादी हुन् ?.. के लोकतन्त्रमा सरकारको नेतृत्व र संचालन जनता बाट अस्वीकृत व्यक्तिहरुले गर्दछन् ?.. तिनेरुको तर्क के त भन्दा सम्विधान मा सरकारको संचालन जन निर्वाचित व्यक्तिहरुले नै गर्नुपर्छ भन्ने तोकेर लेखेको छैन् अरे.. तेसैले हरुवाहरुले नै सरकार संचालन गर्नुपर्छ र जति धेरै ठाउँवाट हार्यो वा जति धेरै मतान्तरले हार्यो उति जननिर्वाचित भन्ने तिनेरुको बिश्व समक्ष नयाँ लोकतान्त्रिक मान्यता रहेछ.. यो लोकतान्त्रिक मान्यता एकताका लोकप्रिय भएको हास्य सृंखला ट्वाक्क टुक्क् मा नेपालमा हुने रेसलिंगमा तल पर्नेले जित्छ वा ईन् आवर् नेपाल् लोवर साईड् विन् भनेजस्तै हास्यास्पद प्रमाणित भएको छ्.. भन त रामचन्द्र नेपालमा लोकतन्त्रलाई कसले बदनाम र कमजोर गरिरहेको छ माओवादीले कि तिमेरु आफैले ?.. आफैले गराएको निर्वाचन को जनादेश सम्मान् गर्न नसक्ने तिमेरु भुत्रोको लोकतन्त्रवादी ?

रामचन्द्रहरुले एक पटक फेरि बि पी कोईरालाको जेल जर्नल र आत्मबृत्तान्तमा पढुन्.. बि पी ले लेखेका छन् कि उनी कुनै पनि सभा समारोहमा पनि राजा महेन्द्र भन्दा तल्लो आसनमा बस्न मान्दैनथे.. किनभने उनी आफुलाई कुनै सामन्तले टिका लगाएर बनाएको जन्मजात प्रतिनीधि हैन् जन निर्वाचित प्रतिनीधि ठान्दथे.. जब उनलाई एउटा कार्यक्रममा राजा महेन्द्रको अगाडि खुट्टा हल्लाएर नबस्न संकेत गरियो बि पी ले झनै महेन्द्रतर्फ नै जुत्ता देखाउदै खुट्टा हल्लाएर बसे.. एसो हेर्दा यो बि पी बाट भएको अशिष्टता जस्तो देखिन्छ.. तर बि पी सामान्य कार्यकर्तासंग पनि आदर पुर्वक बोल्ने बिनम्र नेता थिए.. राजा महेन्द्रलाई जुत्ता देखाउनुको उनको सांकेतिक अर्थ थियो जो उनले भनेका पनि छन्.. उनी महेन्द्रलाई यो देखाउन चाहन्थे कि म जन निर्वाचित कार्यकारी प्रमुख हुँ तेसैले तिमी राजा भए पनि म तिम्रो मातहतमा हैन् तिमी म प्रति जवाफदेही हुनुपर्दछ.. तर तिनै बि पी कोईरालाको नाम भजाएर आजसम्म जनताको आँखामा छारो हाल्ने कागंरेसीजन्ले गणतन्त्र आईसकेपछि पनि ज्ञानेन्द्रको जुत्ता समातेरै भक्ति प्रदर्शन गर्ने र जननिर्वाचित कार्यकारीको निर्देशन् पट्क पट्क चुनौति दिने सैनिक कट्वालतन्त्रको पक्षमा तिनेरु उभिए.. के तिनेरु लोकतन्त्रवादी हुन् ?

म भन्छु तिनेरु के हुन्.. बि पी ले मर्नु अघिको अन्तर्वार्तामा पटक पटक चेतावनी दिएका थिए.. कि पंचायत एक दिन अवस्य ढल्नेछ.. तर पंचायत ढलेपछि पार्टीले फेरि अर्को संघर्ष गर्नुपर्नेछ.. बि पी ले भनेका छन् प्रजातन्त्र आएपछि पार्टी मा भुईफुट्टा बर्ग का चिल्ला कांग्रेसी हावी हुनेछन्.. जसको बिरुद्ध खस्रा कांग्रेसीले संघर्ष गर्नुपर्नेछ.. साच्चै ४६ सालमा जब प्रजातन्त्र आयो चैते र चिल्ला कांग्रेसी पार्टीमा हावी भए.. खस्रा कांग्रेसी या त बढारिए या आत्मसमर्पण गरे या झिंगे दाउ कुरेर बसे.. रामचन्द्रहरु तिनै झिंगे दाउ कुरेर बसेका प्राणि हुन्.. बल्ल तिनको चानस् आएको छ.. त्यो पनि सुजाताले फुस्काउली जस्तो छ.. तिनेरु गतिछाडा नहुदा हुन् र समाजवादी एजेण्डा न छाड्दा हुन् त माओवादीले चाहेरै पनि जनयुद्ध गर्न सक्दैनथे.. माओवादी का टाउकेहरु समेत जनयुद्धको यति छिटो विस्तार भएको देखेर अचम्भित भएकै हुन्

युद्ध होस् वा शान्ति अनि सरकार र संविधान को निर्माण.. नेतृत्व त माओवादी को नै हुनुपर्छ.. जनादेश नै त्यस्तो आएपछि पनि भ्रष्ट कांग्रेसीजन् किन छट्पटिएका छन् ?.. सबैलाई थाहा छ तिनेरु किन छट्पटिएका छन्.. खाई पाई आएको सुबिधा कसैले पनि कहाँ सजिलै छाड्न मानेको छ र ?

प्रभुले तिर्मेको रक्षा गरुन्.. जय नेपाल्

Friday, November 27, 2009

मधेशी जनजाति मुद्दा र नेपालका बिव्दान गुरुहरुलाई उपदेश


एकजना ब्लगर अमुक मधेशीले एउटा पोस्ट लेख्नुभएको रहेछ.. जसमा उहाँ युवा मधेशीहरुलाई आह्वान गर्दै भन्नुहुन्छ.. मेरा पुर्खाले राणाहरुको गुलामी गरे मेरा बाजेले पन्चायतको गुलामी गरे मेरा बाबुले कांग्रेस एमालेको गुलामी गरे.. अब हामी युवा मधेशीहरु माओवादीको गुलामी गर्दैछौ.. त्यसैले हामी अब सबै गुलामी छोडेर मधेश मुक्तिको लागि एकजुट होउँ
अमुक मधेशी अल ईण्डिया ईन्सटीच्युट अफ मेडिसिन दिल्ली मा बिद्यार्थी हुन्.. ईन्टरनेट र व्लगमा मधेशी आत्मसम्मानको लागि सक्रिय छन्.. युवा पुस्ता बीच अन्तर्कियामा चासो राख्छन्.. नयाँ पुस्ता का मधेसी युवाहरुबाट पनि एस्तो धारणा आउँदा म सोच्दछु कि मधेसी मुलकै राष्ट्रपती हुँदा पनि र सरकार को बहुमत मा मधेसी मुलकै मन्त्री हुँदा पनि आज किन अझै पनि मधेसी युवाहरु अपहेलित महसुस गर्छन् ?
उता मैले पढेको विश्वविद्यालय टि यु का एकजना गुरु डा. गोविन्दराज भट्टराईले हालै बिरगंज मा एउटा भएको सम्मेलन बारे अनुभव लेख्नुभो.. तेसमा उहाले धेरै गुनासो गर्नुभो कि कसरी मधेशी आन्दोलन को क्रममा देवकोटा का सालिक भत्काईए.. तर उहाले यो लेख्नुभएन कि मधेशी मैथिली र भोजपुरी गाउमा स्थानीय लोककवि विद्यापति जस्ता प्रतिभालाई उपेक्षा गरेर देवकोटा को सालिक ठड्याउनु नै गलत थियो..
नत्र भने जनजाति बहुल दाजीलिंग, आसाम, र हंगकंग मा समेत भानुभक्त आचार्य, लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा र दौरा सुरवाल टोपी एकता का सुत्र बनेकै छन्.. नेपालमै पनि तिनलाई भवानी प्रसाद गुप्ता, तिल बिक्रम नेम्वांग, अलि मिया र राममान् श्रेष्ठ आदि ले माया गरेकै हुन्.. फेरि किन तिनै प्रतिकहरु नेपालमा कल्चरल हेजिमोनी वा सांस्कृतिक उपनिवेशका प्रतिक बन्न पुगे ?
हामी नै जो एउटा खास समुदाय को भाषा संस्कुति परम्परालाई मात्रै हाम्रा पुर्खाले आर्जेको भनेर राष्टिय संस्कुति को रुपमा अझै पनि व्याख्या गर्छौ.. कतै हामी नै त चुकेनौ ? के हामीले देवकोटा संगै बिद्यापति, फाल्गुननन्द, चित्तधर, भिखारी ठाकुर, मोहम्मद मियाँ तथा अरु कैयौ प्रतिभाहरु बाट पनि प्रेरणा लिन पर्थेन् ?
मल्टीकल्चरलिज्म वा बहुसंस्कुतिको बारेमा ठुलठुला थ्योरी र थेसिस लेख्नुहुनहरुले देवकोटा को सालिक भत्काईएकोमा रुनु भन्दा पहिले खै त भन्नु भाको काठमाडौंबासीहरुलाई कि मधेशीहरुलाई भैया भनेर नहेप उनीहरुको चित्त दुख्छ्.. किन मधेशीहरुलाई भारत परस्त भनेर र्शका गरिन्छ जब कि राणा काल देखि नै पहाडिया शासकहरुको राजनीतिक तीर्थस्थल दिल्ली र सांस्कृतिक तीर्थस्थल काशी रहेको छ ?
तेसैले देवकोटा वा पूथ्वी नारायण शाह का सालिक भत्काईनु मा मलाई पनि कुनै पर्वाह छैन्.. सालिक बनेकै हुन्छ भत्काईनको लागि.. फरक एति हो कि पुराना सालिकलाई नया सालिकले रिप्लेस गर्छ.. तर मलाई पर्वाह छ कुनै पनि किसिमको श्रेष्ठताको दम्भमा अल्पमतले बहुमत माथि वा जातीय र क्षेत्रीय मुक्तीको नाम मा बहुमत ले अल्पमत माथि गर्नै अन्याय मा
जसरी आन्तरिक उपनिवेश गरिएकोमा मधेशीहरुको जायज गुनासो छ तेसैगरी केही मधेशी नेताहरुले भारतीय धार्मिक उग्रवादीहरुको ईशारामा अल्पसंख्यक पहाडिया समुदायको नरसंहार विस्थापन र त्रासपुर्ण जीवन बनाएको तथ्य कसरी जस्टीफाई गर्न सकिन्छ ? अचेल मधेशी जनसमुदाय पनि आफ्नै समाजमा झ्यागिंएको आपराधिकरण बाट अति चिन्तित छन्.. तर अब त धेरै मधेशीहरुले पनि भन्न थालिसके त्यो पहाडिया भगाउ अभियानमा उनीहरुले नै रोपेका विषवृक्षको फल हो
म आफैले पनि त्यस्तो त्रासदी नजिक बाट अनुभव गरेको छु.. म भन्न सक्छु कि साम्प्रदायिक भड्काव अत्यन्त डरलाग्दो हुन्छ.. यो एउटा सेनाले अर्को सेना संग युद्ध गरे जस्तो वा एउटा पार्टीले अर्को पार्टी संग भिड्न्त गरेजस्तो नियन्त्रित पनि हुदैन्.. न त शुरु भईसकेपछि युद्ध विराम भन्ने नै हुन्छ.. सयौ बर्ष संगै बसेर मात्र बनेको साम्प्रदायिक सद्भाव एकपटक गुमिसकेपछी फेरि स्थापित हुन धेरै गाह्रो हुन्छ्.. बिभाजन झन् झन् सुक्ष्म हुदैं जान्छन्.. तपाई आफु वरिपरिका सबैलाई शत्रु देख्न थाल्नुहुन्छ.. हामी बहुसंख्यक छौं भन्ने भ्रमले पनि त्यतिन्जेल मात्र काम गर्छ जबसम्म अल्पसंख्यक ले प्रतिकार गर्दैनन्.. जब प्रतिकार हुन्छ तेसपछि को बहुसंख्यक र को अल्पसंख्यक ?
तेसैले म भन्छु.. म के भन्छु भने बरु देश टुक्राउनु नै राम्रो तर एकै देशमा बसेर साम्प्रदायिक व्दन्द्ध गर्नु नराम्रो.. देशै टुक्राएर पनि कहाँ हुदो रेछ त समाधान ? संसारको सबैभन्दा ठुलो लोकतन्त्र र शक्तिशाली क्षेत्रीय शक्ति हाम्रै छिमेकि ईण्डिया कै उदारहणबाट हामीले केही पनि नसिक्ने त ?
तेसैले गुरुहरु,विव्दानहरु,र भलादमीहरु जो अचेल चलेको व्याख्या अनुसार मुलधार मा पर्नुहुन्छ, राज्यसँग तुलनात्मक रुपले नजिक हुनुहुन्छ, जीवनमा केही बनिसक्नुभएको छ, छोराछोरीलाई करिअर बनाउन यृरोप अमेरिका पठाउनुभको छ र पनि विश्वविद्यालय,पत्रपत्रिका, भाषा वा शासन प्रणालीमा भएको एकहोरो पहुँच प्रयोग गरेर आफ्नो कदर पहिचान भएन भनेर गुनासो गरिरहनु हुन्छ..
तपाईहरु देवकोटा वा पृथ्वी नारायण शाह को सालिक भत्केकोमा धेरै नरुनुहोस्.. आफुले खाईपाई आएको सुबिधाको बृत्त भित्र बसेर के खाउँ के लाउँ भन्नेहरुलाई तथा शासन व्यवस्था र सार्वजनिक वृत्तमा आफ्नो अनुहार खोजिरहेकाहरुलाई उपदेश दिन सजिलो हुन्छ.. तर भोको पेट नांगो आंग र अपहेलित मन मा अडिएको टाउकाहरुले हाम्रो बुद्धिबिलास मा चासो राख्दैनन्.. हामी आफ्नो सुबिधाको वृत्त वा कम्फर्ट जोन बाट बाहिर निस्केर पनि हेर्ने गरौं.. हामीले दिमाग खियाउने गरेको नलेज र पावर को अन्र्तसम्बन्धमा हामी कहानेर उभिएका छौं ?
जतिसुकै पढेलेखेका विव्दान भए पनि छुवाछुत, उँचनीच, रंगभेद, नश्लभेद, जातिभेद, बर्गभेद, वर्णभेद, लिंगभेद र धर्मभेदका ऐंजेरुहरु हाम्रै बोलीचाली, चाल चलन, सामाजीक र व्यक्तिगत व्यवहारमा पनि छन्.. यीनलाई हामी विषवृक्ष बन्न नदिन के गर्न सकिन्छ तेस्को बारेमा मनन् गरौं दैनिक जीवनमा लागु गरौं.. मानिसबाट जानेर वा नजानेर त्रुटी हुन जान्छन्.. मरिसकेका अपठित पुर्खाबाट भएका त्रुटी स्वीकार गर्न के समस्या ? हामीले आफ्नो त्रुटी महसुस गर्यौं भने उनीहरुले पनि आफ्नो त्रुटी महसुस गर्लान् कि ?
शव सालिक पुजा गरेर मानिसहरुको काँध चढी तपाईहरु कुन देवपुरीमा जाने हो ?

Tuesday, November 24, 2009

गढीमाई मेला मानव अधिकार सामुहिक पशु हत्या सही वा गलत ?

आजबाट गढीमाई को मेला शुरु भएछ्.. यो मेलाले त अचेल नेपाललाई एभरेष्ट वा चोमोलोङ्मावा सगरमाथा ले भन्दा पनि चर्चित बनाएको रहेछ्.. भारतकि मेनका गान्धी देखि फ्रान्सेली ब्रिजीट बार्डट जस्ता सेलिब्रिटी सम्मले ससारमै सर्बाधिक बीभत्स पशुहत्या को बिरोध गरेका रछन्.. हाम्रो नेपाल मा पनि अचेल दिनहु जसो बहस चलेका छन्.. नेपाल सरकार माथि पनि तीव्र दबाब छ यो मास किलिंग रोक्न.. तर सरकार ले धार्मिक र साम्प्रदायिक सदभाव नबिग्रोस भनेर हस्तक्षेप नगर्ने भनेको रैछ..

भारत की पशु अधिकारवादी नेता मेनका गान्धीले पनि नेपाल सरकारलाई हस्तक्षेप गर्न आग्रह गरेकी छिन्.. उनको आसय यस्तो छ.. कतिपय गलत परम्पराहरु छाडनु मा नै सबैको भलो हुन्छ जस्तो कि सती प्रथा..यसरी हजारौ पशुहरुको एक मुष्ट बलि कसलाई रिझाउन दिईदैछ ?.. यदि गढीमाई देवी सबैकि आमा हुन भने उनले कसरी आफ्ना हजारौं सन्तान को सामुहिक बलि स्वीकार गर्न सक्छिन्.. मेनका दावी का साथ भन्छिन् प्रष्ट छ यो परम्परा तिनीहरुको मात्र स्वार्थमा छ जो भारत र नेपालमा छाला जुत्ताका व्यापार गर्छन्

धेरैलाई जस्तो मलाई पनि फ्रान्सेली नायिका बार्डट को भावुक पत्र रोचक लाग्यो.. उनी नेपालका राष्टपति रामबरण यादवलाई पत्र लेख्दै चेतावनी समेत दिन्छिन्.. यस्तो बर्बर अमानवीय हत्या तपाई किन रोक्नुहुन्न ?जबकि तपाईलाई थाहा छ राष्टप्रमुख को नाताले यो जघन्य अपराधको जिम्मेवारी अन्तत तपाईले लिनुपर्ने हुन्छ.. अब बिचरा राष्टपति, एक पल्ट १८ दल र देशी बिदेशी शक्तिको बहकाउमा लागेर हस्तक्षेप गरेका रामबरणले कहिल्यै नमेटिने कलंक बरण गर्नुपरेको छ.. अब उनले कुईरेनीले भनी भन्दैमा साम्प्रदायिक मामिला मा कसरी हस्तक्षेप गरुन् ?

हस्तक्षेप गरेमा साम्प्रदायिक सद्भाव खल्वलिने चेतावनी आयोजकहरुले दिएकै छन्.. त्यो चेतावनी खासगरी स्थानीय तहमा बलि बिरोध अभियान चलाएका लिटल बुद्ध भनिने राम बहादुर बम्जन् तथा उनका अनुयायीहरुलाई दिईएको रहेछ्.. कतिपय स्थानीय बासिले पनि बलि परम्परा मन पराएका छैनन.. तेसो त मेरो अध्ययनमा गढीमाई मा बलि दिने सबै मधेशी,थारु र भारतीय मात्रै छन् भन्नु पनि गलत हुनेछ्.. धेरै पहाडी मुलका मानिसहरुले पनि गढीमाई मा बलि को भाकल गरेका हुन्छन्.. भारत कै गुजरात कर्नाटका र मध्य प्रदेशका मन्दिरहरुमा मा पनि धार्मिक प्रायोजन का लागि नै भनेर पनि पशु बली दिन प्रतिबन्ध लगाइएको छ अरे.. तेसैले पनि भारत बाट बली दिन नेपाल आउने को सन्ख्या बढेको हो अरे

काठमाडौंका राजेन्द्र बज्राचार्यले गढीमाई बलिको मात्र बिरोध गर्नु पाखण्ड हो भनेर काठमाण्डु पोस्टको पाठक प्रतिक्रियामा लेख्छन्.. उनी भन्छन् दिनहुकाठमाण्डु मा मात्रै पनि हजारौं रागा, भैसी, कुखुरा काटिन्छन्.. काट्ने प्रयोजनको लागि अमानवीय तरिकाले ओसार पोसार र खोरमा राखिन्छ..काठमाण्डुको दक्षिणकालीमा प्रत्येक मंगलबार र शनिवार बलि दिन टाढा टाढा बाट मानिस आउछन्.. तेसको कुनै बिरोध छैन् गढीमाई कै परम्पराको बिरोध किन ?

राजेन्द्र बज्राचार्य थप्छन्.. पशु माथि पनि अन्याय गर्नु हुदैन भन्ने भावना अति राम्रो हो तर हामी पाखण्डी नवनौं.. मैले एउटा कुईरे ले दक्षिणकाली बलि दिईएको बोकाको टाउको र रगतको फोटो व्लगमा राखेको भेटेको थिए जसमा उसले लेखेको छ हिन्दुहरु आफुलाई अहिंसा का पुजारी भन्छन्.. हामी जनावरलाई पनि ईश्वरका सन्तान भनेर पुज्छौं भन्छन्.. तर यो घटना देखेपछि मलाई हिन्दुहरु संसारका सबैभन्दा पाखण्डी मानिस हुन् भन्ने लागेको छ

तेसो त पशु अधिकार को धारणा जनावरहरु संग मात्र पनि संबन्धित छैन्..यसको मानव अधिकार संग पनि गहिरो सम्बन्ध हुन्छ.. भनिन्छ पशु मानिस भन्दा कमजोर हुन्छ.. पशुलाई मानिसले बलि दिनुको अर्थ के हो ?यसको अर्थ हो कि बलियो ले कमजोरलाई बलि दिनु, मार्नु वा हेप्नु स्वभाविक हो.. प्रकृतिको नियम हेर्दा बलियो ले कमजोरलाई दबाएकै देखिन्छ तर बाघ ले पनि बाच्नको लागि अरु उपाय नभएको हुनाले आहाराको लागि भनेर मात्र र त्यो पनि एउटा मात्र मृग मार्छ.. मान्छे मात्र एकमात्र त्यस्तो दुईखुट्टे जन्तु हो जसले धर्म का नाम मा पनि एक साथ लाखौको ज्यान लिन्छ..

यसको अर्थ हो जब तपाई धर्म का नाम मा आफु भन्दा फरक र कमजोर भएकै कारणले पशु बलि गर्नुहुन्छ र त्यसको समर्थन गर्नुहुन्छ भने अन्तत तपाईले यो भनिरहनु भएको छ कि धर्म वा कुनै वादको नाम मा आफुभन्दा फरक र कमजोर मानिसहरुलाई पनि बलि दिन वा मास स्लटर गर्न मिल्छ..बीसौ शताब्दीका दर्दनाक र अमानवीय भनिने हिट्लर को ग्यास च्याम्वर,स्टालिनको पर्ज, हिरोसिमा र नागासाकी को अणु विध्वंस देखि हालसालै का अमेरिका को ट्वीन टावर देखि अफगानिस्तानका गाउँहरुमा बम बर्षा स्वभाविक हुन जान्छ.. तेति मात्र हैन हाम्रै नेपालमा अनि छर छिमेकमा धर्म, वाद, जाति, र सभ्यताका नाममा चलिरहेका साना ठुला सबै युद्ध र मारकाट् स्वभाविक नियति हुन जान्छ

तर मलाई लाग्छ बिरोधको यो भन्दा पनि गहिरो मनोवैज्ञानिक कारण छ..ईश्वरको नाम मा पशुहरुको बलि, मास स्लटर वा सामुहिक हत्याले यो पनि प्रमाणित गर्छ कि मानिस पशु भन्दा पनि मुर्ख प्राणी हो.. र यस्तो निष्कर्षले आफुलाई सर्वश्रेष्ठ भन्दै आएको मानिसको ईगो मा गहिरो धक्का दिन्छ्.. यो धक्का त्यस्तै हो जसरी क्रिश्चियनहरुलाई डार्बिन र डकिन्सको ईभोलुशन वा मानव उत्पति को सिद्धान्त स्वीकार गर्न गाह्रो हुन्छ किनभने त्यसले मान्छेलाई ईश्वरका नभई बाँदरका सन्तान को रुपमा अवमुल्यन गर्छ अरे..

एउटी लेखिका ले यसो पनि भनेकि छिन्.. पशु कमजोर भएकै कारणले तपाई उसलाई काटेर खाईदिनुहुन्छ भने तपाईकि मर्न लागेकि बुढी बजै को के काम ?.. तिनलाई पनि काटेर खाईदिनोस् न त